Auteur: Cindy Rombout

‘Doe jij hier eens even iets creatiefs mee.’

In mijn vorige leven als marketeer in loondienst waren het vaak de mensen van sales die aan mijn bureau kwamen staan met deze vraag. Of ik mijn kunstje even wilde doen…op commando. 

Maar zo makkelijk als het klinkt is het niet altijd. Tenminste, ik spreek hier even voor mezelf. 

Soms schud ik de zinnen zo uit mijn mouw. Maar zo af en toe is het sleuren en delete ik alles wat ik typ. Of ik staar een tijd naar een knipperende cursor. 

Inmiddels heb ik wel door dat het in mijn geval vooral draait om mindset. Vertel ik mezelf dat ik vandaag echt niks op papier krijg, dan lukt het inderdaad voor geen meter. 

Maar als ik in een fijne omgeving zit, koffietje naast mijn toetsenbord, muziekje op de achtergrond, dan kom ik wel in de juiste flow. 

Hoe zit dat met jou? Hoe zet jij je creativiteit aan?

Volledig verdwalen op Wikipedia. Heb je daar ook wel eens ‘last’ van? 

Afgelopen maandag, tijdens ons Flom & Co. marketingoverleg in de kas van de ouders van Milan (zie de blog van Iris hierover trouwens), kwam het imposter syndrome ter sprake. 

Niet schrikken, dit verhaal gaat niet over het oplichterssyndroom. Ik wilde gewoon wat meer informatie en kwam op Wikipedia terecht. Zoals zo vaak. 

Van het oplichterssyndroom rolde ik in een verhaal over het Dunning-Kruger effect. Van daaruit kwam ik op een pagina over de Britse filosoof Bertrand Russell om uiteindelijk dingen te weten te komen over Russells theepot en falsifieerbaarheid. Heel interessant, maar ik was wel een uur van mijn leven kwijt. 

Nu doe ik net of ik dat erg vind. Maar eigenlijk is het een heerlijk tijdverdrijf en dwaal ik graag rond op Wikipedia. Het Britse koningshuis, de gebroeders De Witt, bloedgroepen, Vikingen. Allemaal onderwerpen die ervoor hebben gezorgd dat ik uren zoet was. 

Nu kan ik als smoes aanvoeren dat nieuwsgierigheid een tweede natuur is voor een journalist, maar ik heb uiteindelijk vrij weinig aan dit wiki-gelanterfant. Ik win er hoogstens een keer een rondje Triviant of 30 seconds door. 

Maar goed, ik ben vast niet de enige die dit doet. Toch? Wie verdwaalt er ook wel eens op Wikipedia?

Neem jij wel eens een baaldag op?

Een verhaal in de Volkskrant van afgelopen weekend zette me aan het denken. Het artikel ging over een docente die les gaf in het voortgezet speciaal onderwijs. Op een dag besloot ze een leerling, die duidelijk totaal geen zin had in de les, een baaldag te geven. Hij moest wel ‘aanwezig’ zijn, maar hoefde de les niet te volgen. 

Lang verhaal kort. 

Die ‘time-out’ beviel goed. Uiteindelijk kregen al haar leerlingen 10 halve baaldagen per jaar. Dat leverde volgens de docenten een bijzondere dynamiek op. Leerlingen konden gewoon even balen, zonder uit te wijden waarom. En toen met het de betreffende docente niet zo goed ging, namen de leerlingen haar les over. Ook zij kreeg een baaldag. 

Ik vond het mooi en herkenbaar. Ik geef mijn zoon al jaren een paar van dit soort dagen. Hij hoeft dan niet naar school en mag even zijn batterij opladen. Sommige mensen hebben dat gewoon af en toe nodig. 

Ik neem komende week alle 10 mijn halve baaldagen in 1x op. 😉 Mijn telefoon gaat op stil en ik ga even relaxen. 

Neem jij wel eens een baaldag op?

HELP! We hebben structuur nodig!

Het is een beetje een cliché met een baard van 10 meter, maar zet een stel creatievelingen bij elkaar en het wordt chaos. 

Ja, ook bij ons. 

Soms. 

Ons kantoor is niet strak opgeruimd. Het staat vol planten, in een hoek staat een grote opgeblazen flamingo en er hangen pompons aan het plafond. Er liggen stapels papier, Milan kocht een kringloop lamp die het niet doet, op het bureau van Iris staat een airhockey-spel en in het raamkozijn staat een portret van Robert ten Brink (don’t ask!). Allemaal prima. Niemand verwacht bij onze persoonlijkheden een steriel kantoor. Gaat niet gebeuren. 

Een gezellig, ietwat rommelige werkplek is niet zo erg. Een rommelige bedrijfsvoering is dat wel. 

Nu we het steeds drukker krijgen en structuur aanbrengen in het dagelijks werk echt een ding begint te worden, hebben we wat bedacht om onszelf bij de les te houden. 

📍 Elke dag beginnen we met een kort overleg. Waar is iedereen druk mee? Is er hulp nodig. Gaat het allemaal goed?
📍 Maandelijks plannen we een uitgebreid marketingoverleg in. Daarin bespreken we de stand van zaken van alle projecten en komen we met nieuwe ideeën. 
📍 Ik worstel me elke maandagmiddag door de administratie….(ja mensen, de horror). 

Heb je meer tips voor ons? Graag! 

En toen lag er opeens een lijk in het schijnsel van een lantaarnpaal. 

Op een hoek van een straat ergens in Delfshaven. En ik was er met mijn cameraploeg net een fractie eerder dan de politie. 

Mijn werk als verslaggever bij RTV Rijnmond was met vlagen superspannend. 

En soms heel heftig. Zoals die nacht in Delfshaven. Ik beken eerlijk. Ik trok wit weg en moest van de cameraman in de auto gaan zitten. 

Ook de zaak rond het meisje van Nulde en de Schiedammer parkmoord (wie geen idee heeft, Google maar) gingen me niet in de koude kleren zitten. 

Gelukkig werd ik door mijn eindredacteur ook vaak gezellig naar de maandelijkse persconferentie in Diergaarde Blijdorp gestuurd. Het was een verademing om een verslag te maken over pasgeboren welpjes en olifantjes. Ook maakte ik tientallen reportages over mensen die ergens boos over waren. Het ging gelukkig niet altijd over moord en doodslag. 

Met pijn in mijn hart stapte ik een aantal jaren geleden over van de journalistiek naar de marketing. 

Ik maakte tot dat moment met een aantal collega’s een geweldig radioprogramma. En wat was dat elke week een feest om te doen! Live radio! Gasten regelen, draaiboek maken, regisseren. Ik vond het geweldig. 

Helaas werd het programma wegbezuinigd en stond ik als freelancer op straat. 

Vervolgens kwam er een marketingklus op mijn pad. Dat leidde uiteindelijk tot @flomenco, en dat is minstens zo leuk als mijn werk als journalist :). We zetten onze eigen koers uit en trekken daarmee steeds vaker mooie klanten aan. 

En het leuke is, ik mag weer heel vaak interviewen. Mijn journalistieke skills komen ook in het marketingvak goed van pas. Maar nu zonder het harde nieuws en alle ellende. 

We zijn nu bijvoorbeeld voor de @hypotheekshop video’s aan het draaien. Ik interview mensen die dankzij de inzet van @lex en zijn collega’s een fijne woning konden kopen. 

Wat maakt jouw werk leuk en/of spannend? 

Die video op jullie website! Hilarisch!

Op onze Flom & Co. website prijkt sinds onze oprichting in het jaar 2020 een geinige video
Een meesterwerk van onze Milan dat ‘Even in het kort’ heet. 

We krijgen daar vrijwel wekelijks reacties op en die zijn altijd positief. En dat vinden we heel fijn. Omdat het leuk is om complimenten te krijgen, maar ook omdat het precies uitstraalt wie we zijn en wat we doen. 

Ook onze vlogs zijn populair. In eerste instantie vooral bij onszelf, maar nu een volgende aflevering al een hele tijd op zich laat wachten, krijgen we steeds meer vragen waarom het in hemelsnaam zo lang duurt tot er een nieuwe online komt. (Ja, Milan..hoe zit dat?) 

We maken dit soort video’s trouwens ook voor onze klanten. Jessica van Bergeijk durfde het aan en ook van de mannen van UwDigitaleBoekhouder.nl mochten we video’s maken. 

Kunnen we ook minder jolige dingen produceren? Uiteraard. We zijn samen met cameraman Robin Lommerde bezig met het draaien van mooie video’s voor de De Hypotheekshop Dordrecht Stadspolders

Voor de fans :). Vanmiddag rijden we met het bedrijf naar Drenthe. Een soort roadtrip. En dat schreeuwt natuurlijk om een vlog!

Milan en ik zien groen en geel van jaloezie!

We moeten onze Iris namelijk voortaan aanspreken met de titel ‘Koningin van Linkedin’. De horror! 

Haar post van vorige week ging en gaat nog steeds helemaal door het dak. 

Ze is nu van een welverdiende vakantie aan het genieten en ondertussen suddert haar post lekker door. Inmiddels heeft haar verhaal de 3300 likes aangetikt en staan er meer dan 200 commentaren onder. 

Vanaf haar vakantieadres stuurt ze Milan en mij af en toe een screenshot van het aantal views. Dat is al ruim de 100.000 gepasseerd! 

Waar ging haar bijdrage dan over? 

Nou, het was een heel persoonlijk verhaal. Over het feit dat ze vmbo heeft gedaan. En hoe belachelijk ze het vindt dat sommige ouders zich schamen als hun kind dit schooladvies krijgt. Dat haar ouders dat gevoel helemaal niet hadden en Iris kon zijn wie ze was; een net iets te luie leerling die heerlijk gedijde op het vmbo en uiteindelijk een hbo-studie afrondde. 

Een eind-goed, al-goed verhaal. Beginnen met een pijnpunt, je verhaal vertellen en eindigen met een triomf. Dat scoort dus op dit prachtige platform mensen. 

Overigens, om even terug te komen op mijn eerste zin… Milan en ik zijn natuurlijk helemaal niet jaloers. Sterker nog. Ik ben druk met het bouwen van een  kartonnen troon. En Milan is al uren in de weer met wat oude sokken, een gordijn en wat afgekloven kauwgomballen. ‘Het wordt een koninginnenjurk’, roept hij steeds tussendoor met een onmiskenbaar Vlaams accent. 

We gaan het meemaken lieve mensen. Wordt vervolgd. 

Cindy, je snapt er echt helemaal niks van. Het gaat nooit iets worden tussen jou en wiskunde…

Ik zat in 1 atheneum en werd door mijn leraar wiskunde met een krijtje voor het bord gezet. Op het bord een som die ik moest oplossen. 

En eerlijk, als de bel na 50 minuten niet was gegaan, stond ik er nu nog. 

Natuurlijk haatte ik die man na dit voorval intens. En ik boycotte het vak volledig. Bij een toets schreef ik mijn naam op, wachtte een kwartier, en leverde een leeg papier in. En dus kreeg ik telkens een 1. Dikke prima vond ik het. Ik was niet van plan om ooit nog energie in dat vak te steken. 

En dat heb ik ook nooit meer gedaan. Mijn kwaliteiten liggen niet bij dingen met cijfers :). 

Ik zie op de socials vaak verhalen van mensen die heel trots het tegendeel bewijzen van mensen die niet in hen geloofden. ‘Mijn leraar in groep 5 vond me een minkukel en nu ben ik professor’, ‘mijn kleuterjuf lachte om mijn tekeningen en nu ben ik kunstenaar’. Als een soort dikke middelvinger. Heb je de weg naar succes dan afgelegd voor jezelf of wilde je vooral je punt maken? 

Ik had geen behoefte om mijn punt te maken. Ik ben gaan doen waar ik wel goed in was en ben journalist geworden (of tegenwoordig beter bekend als tuig van de richel). 

Mijn leraar wiskunde had gewoon 100% gelijk. Het is nooit wat geworden tussen mij en het vak wiskunde. 

Waar liggen jouw kwaliteiten? Of juist niet ;).

Wie heeft vorige week de Friends: The Reunion gezien?

Could it be any more fantastic? 

Ik vond het dus ge-wel-dig! 

En veel mensen om me heen ook. In alle leeftijdscategorieen. Van 40-ers tot mijn millennial-collega’s en mijn puberkinderen. 

Ik ben iets jonger dan de cast en ben volwassen geworden in het Friends tijdperk. Het was er altijd wel op een of andere manier. Tijdens mijn studie, in Transavia-vliegtuigen op weg naar een vakantiebestemming, tijdens mijn au-pair tijd in Italië en een jaar of twee geleden toen het slecht met me ging. 

Friends was een soort houvast in een donkere periode. 

En wat ik nou zo mooi vond aan die reünie; ik ben niet de enige! Honderden mensen over de hele wereld kennen het gevoel. Van India tot Zuid-Afrika! 

Friends staat altijd in het verder-kijken-voor-Cindy-rijtje in mijn Netflix-account. Alleen kijk ik nu vooral omdat ik het enorm goed en grappig vind. En soms als ik het even niet zo naar mijn zin heb. 

Wat lijkt me dat een geweldig gevoel voor iedereen die bij deze serie betrokken was. Dat je iets maakt wat zoveel mensen over de hele wereld aanspreekt. In alle leeftijdscategorieën. 

Het schijnt ook dat iedereen zich wel kan vinden in een van de personages. Ik ben een Phoebe ;). En jij?

Ik heb in de laatste vier jaar honderden vacatureteksten geschreven.

Is het erg als er in een vacature MBO of HBO staat ipv mbo en hbo? Is het erg om taalfouten te maken en ze lekker te laten staan?

Bij een vorige werkgever was ik onder meer verantwoordelijk voor het schrijven van vacatureteksten. En in die vier jaar heb ik vaak moeten uitleggen dat afkortingen van onderwijstypen met kleine letters worden geschreven. Niet met KAPITALEN.

Lekker belangrijk, denk jij nu misschien…

En zo kom ik terug op de eerste zin van deze post. Want is het erg als er in een vacature MBO of HBO staat ipv mbo en hbo? Is het erg om taalfouten te maken en ze lekker te laten staan?

Ik vind dat een lastige discussie. Ik heb ooit een blog geschreven over het woord opzoek. Aan elkaar geschreven. (Ik ben opzoek naar jou). Dat stoorde me. Ik kreeg veel bijval. Maar sommige mensen vonden dat ik zeurde om niks en ik werd door een enkeling zelfs een naar mens genoemd. (Ben ik niet. Net even bij mijn collega’s gecheckt).

Ik houd van taal. Vooral van Engels en Nederlands. En ik vind taalverloedering gewoon jammer.

Hoe sta jij in deze discussie?