Auteur: Cindy Rombout

Cindy, je snapt er echt helemaal niks van. Het gaat nooit iets worden tussen jou en wiskunde…

Ik zat in 1 atheneum en werd door mijn leraar wiskunde met een krijtje voor het bord gezet. Op het bord een som die ik moest oplossen. 

En eerlijk, als de bel na 50 minuten niet was gegaan, stond ik er nu nog. 

Natuurlijk haatte ik die man na dit voorval intens. En ik boycotte het vak volledig. Bij een toets schreef ik mijn naam op, wachtte een kwartier, en leverde een leeg papier in. En dus kreeg ik telkens een 1. Dikke prima vond ik het. Ik was niet van plan om ooit nog energie in dat vak te steken. 

En dat heb ik ook nooit meer gedaan. Mijn kwaliteiten liggen niet bij dingen met cijfers :). 

Ik zie op de socials vaak verhalen van mensen die heel trots het tegendeel bewijzen van mensen die niet in hen geloofden. ‘Mijn leraar in groep 5 vond me een minkukel en nu ben ik professor’, ‘mijn kleuterjuf lachte om mijn tekeningen en nu ben ik kunstenaar’. Als een soort dikke middelvinger. Heb je de weg naar succes dan afgelegd voor jezelf of wilde je vooral je punt maken? 

Ik had geen behoefte om mijn punt te maken. Ik ben gaan doen waar ik wel goed in was en ben journalist geworden (of tegenwoordig beter bekend als tuig van de richel). 

Mijn leraar wiskunde had gewoon 100% gelijk. Het is nooit wat geworden tussen mij en het vak wiskunde. 

Waar liggen jouw kwaliteiten? Of juist niet ;).

Wie heeft vorige week de Friends: The Reunion gezien?

Could it be any more fantastic? 

Ik vond het dus ge-wel-dig! 

En veel mensen om me heen ook. In alle leeftijdscategorieen. Van 40-ers tot mijn millennial-collega’s en mijn puberkinderen. 

Ik ben iets jonger dan de cast en ben volwassen geworden in het Friends tijdperk. Het was er altijd wel op een of andere manier. Tijdens mijn studie, in Transavia-vliegtuigen op weg naar een vakantiebestemming, tijdens mijn au-pair tijd in Italië en een jaar of twee geleden toen het slecht met me ging. 

Friends was een soort houvast in een donkere periode. 

En wat ik nou zo mooi vond aan die reünie; ik ben niet de enige! Honderden mensen over de hele wereld kennen het gevoel. Van India tot Zuid-Afrika! 

Friends staat altijd in het verder-kijken-voor-Cindy-rijtje in mijn Netflix-account. Alleen kijk ik nu vooral omdat ik het enorm goed en grappig vind. En soms als ik het even niet zo naar mijn zin heb. 

Wat lijkt me dat een geweldig gevoel voor iedereen die bij deze serie betrokken was. Dat je iets maakt wat zoveel mensen over de hele wereld aanspreekt. In alle leeftijdscategorieën. 

Het schijnt ook dat iedereen zich wel kan vinden in een van de personages. Ik ben een Phoebe ;). En jij?

Ik heb in de laatste vier jaar honderden vacatureteksten geschreven.

Is het erg als er in een vacature MBO of HBO staat ipv mbo en hbo? Is het erg om taalfouten te maken en ze lekker te laten staan?

Bij een vorige werkgever was ik onder meer verantwoordelijk voor het schrijven van vacatureteksten. En in die vier jaar heb ik vaak moeten uitleggen dat afkortingen van onderwijstypen met kleine letters worden geschreven. Niet met KAPITALEN.

Lekker belangrijk, denk jij nu misschien…

En zo kom ik terug op de eerste zin van deze post. Want is het erg als er in een vacature MBO of HBO staat ipv mbo en hbo? Is het erg om taalfouten te maken en ze lekker te laten staan?

Ik vind dat een lastige discussie. Ik heb ooit een blog geschreven over het woord opzoek. Aan elkaar geschreven. (Ik ben opzoek naar jou). Dat stoorde me. Ik kreeg veel bijval. Maar sommige mensen vonden dat ik zeurde om niks en ik werd door een enkeling zelfs een naar mens genoemd. (Ben ik niet. Net even bij mijn collega’s gecheckt).

Ik houd van taal. Vooral van Engels en Nederlands. En ik vind taalverloedering gewoon jammer.

Hoe sta jij in deze discussie?

Staren naar een naamloos document met een genadeloos knipperende cursor.

Het lukt me niet om iets op papier te krijgen.

Ik pluis de krant van zaterdag uit voor inspiratie, maar er komt niks. Ik haal nog maar een keer koffie, loop een rondje, staar uit het raam. Er komt niets. Alles is al een keer gedaan. Dat leuke blogje over dat interessante onderwerp? Al een keer door iemand anders geschreven….

Ik schrijf voor Flom & Co. wekelijks lappen teksten voor klanten. Interviews, achtergrondverhalen, Maar een kort blogje voor woensdagochtend…het lukt me vandaag gewoon niet mensen!

Ik had natuurlijk ook lekker niks kunnen posten. Daar hadden jullie met z’n allen helemaal niets van gemerkt. Maar toen bedacht ik; iedereen die schrijft heeft hier vast in meer of mindere mate last van.

En ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jouw remedie.

Ik geef mezelf na vandaag 4 dagen vrij. Dan komt het vast goed.

Wat doe jij bij een acuut geval van writer’s block?

#copywriting#tekstschrijven#tekst#writersblock

‘Hadden jullie al zicht op klanten toen jullie Flom & Co. begonnen?’

Die vraag kregen we pas tijdens een gesprek met een klant.

‘Nee, eigenlijk hadden we nog helemaal niks’, zeg ik.

En dat klopt. Natuurlijk hadden we alledrie wel een netwerk, maar er was niets concreets. We zijn dit marketingbureau uit het niets begonnen.

Nu ik dit zo opschrijf vind ik dat toch een partij stoer van ons. En natuurlijk hebben we nog geen kaartenbakken (sorry ouderwets) vol met klanten en klotsen de euro’s (helaas 🙂 nog niet tegen de plinten. Maar we hebben een fijn kantoor, een heleboel plezier en een groeiend aantal hele leuke klanten. Die we overigens enorm bedanken voor het vertrouwen in Flom & Co.

En natuurlijk is ons leven als ondernemer heus geen constante Punica-oase (weer sorry, want ouderwets) maar ik zou echt niet anders meer willen.

Hoop nu alleen dat dit ook voor Iris en Milan geldt.

En hoe gaat het met jou? 🙂

#creatiefmarketingbureau#dordrecht#ondernemen

Links of rechts?

Ik wandel. Zoals een miljoenmiljard andere mensen sinds maart vorig jaar. Het is mijn nieuwe hobby. Niet omdat ik het nou zo ontzettend geweldig vind, maar omdat er verder geen moer te doen is.