Categorie: Inspiration

‘Doe jij hier eens even iets creatiefs mee.’

In mijn vorige leven als marketeer in loondienst waren het vaak de mensen van sales die aan mijn bureau kwamen staan met deze vraag. Of ik mijn kunstje even wilde doen…op commando. 

Maar zo makkelijk als het klinkt is het niet altijd. Tenminste, ik spreek hier even voor mezelf. 

Soms schud ik de zinnen zo uit mijn mouw. Maar zo af en toe is het sleuren en delete ik alles wat ik typ. Of ik staar een tijd naar een knipperende cursor. 

Inmiddels heb ik wel door dat het in mijn geval vooral draait om mindset. Vertel ik mezelf dat ik vandaag echt niks op papier krijg, dan lukt het inderdaad voor geen meter. 

Maar als ik in een fijne omgeving zit, koffietje naast mijn toetsenbord, muziekje op de achtergrond, dan kom ik wel in de juiste flow. 

Hoe zit dat met jou? Hoe zet jij je creativiteit aan?

Met mijn handen vol cameraspullen, stormt een gast van minstens 2 meter op me af. Ik schrik. 

Oke, ik schrik nogal snel. Van een onverwachte beweging kan ik al een heel, uhum, mannelijk gilletje slaken. 

Maar goed. De man van 2 meter gaat voor me staan en vraagt: ‘’Meneer, maakt u ook videoclips?’’

Oh. Ik stamel wat. En herpak mezelf van de schrik. 

‘’Ja hoor. Maak je muziek dan?’’ 

Ik weet het. Dit is een erg domme vraag. Maar hey, je moet nooit zomaar aannames doen he!

Ik nodig um uit om binnenkort even langs te komen. 

Een paar dagen later zit ‘ie aan mijn keukentafel. Ik vertel um dat ik wel de foto’s wil maken voor zijn album covers. 

Hij vertelt me over zijn achtergrond. Hij is nog geen 20 jaar. Kon niet meer bij zijn moeder wonen. En zijn vader zit in detentie. 

Heftig verhaal. Maar ik merk geen moment zelfmedelijden. Hou ik wel van.

Na mijn toezegging om hem te helpen, vraagt ie:

‘’Wat kost dat dan?’’

‘’Uhh. Niks. Ik vind het wel cool om te doen.’’

Hij weet niet dat ik al een tijdje geen foto’s heb gemaakt en ik vind het wel weer fijn om er mee bezig te zijn. Even weer wat anders dan #marketeren

Hij kijkt me verbaasd aan. En bedankt me driemaal. Ik benadruk nogmaals dat ik het gewoon leuk vind om te doen. Ik word er een beetje ongemakkelijk van. 

Om een beetje tof te doen en om me te herpakken zeg ik: ‘’Aanstaande zaterdag om 8:30 in de ochtend gaan we op pad’’. 

En zo geschiedde. Om 8:25 stond ‘ie voor mijn deur. En we schoten de onderstaande foto’s. 

Ik had een leuke ochtend. Een vriend voor het leven. En hij heeft zijn nieuwe covers.

Nice.

Volledig verdwalen op Wikipedia. Heb je daar ook wel eens ‘last’ van? 

Afgelopen maandag, tijdens ons Flom & Co. marketingoverleg in de kas van de ouders van Milan (zie de blog van Iris hierover trouwens), kwam het imposter syndrome ter sprake. 

Niet schrikken, dit verhaal gaat niet over het oplichterssyndroom. Ik wilde gewoon wat meer informatie en kwam op Wikipedia terecht. Zoals zo vaak. 

Van het oplichterssyndroom rolde ik in een verhaal over het Dunning-Kruger effect. Van daaruit kwam ik op een pagina over de Britse filosoof Bertrand Russell om uiteindelijk dingen te weten te komen over Russells theepot en falsifieerbaarheid. Heel interessant, maar ik was wel een uur van mijn leven kwijt. 

Nu doe ik net of ik dat erg vind. Maar eigenlijk is het een heerlijk tijdverdrijf en dwaal ik graag rond op Wikipedia. Het Britse koningshuis, de gebroeders De Witt, bloedgroepen, Vikingen. Allemaal onderwerpen die ervoor hebben gezorgd dat ik uren zoet was. 

Nu kan ik als smoes aanvoeren dat nieuwsgierigheid een tweede natuur is voor een journalist, maar ik heb uiteindelijk vrij weinig aan dit wiki-gelanterfant. Ik win er hoogstens een keer een rondje Triviant of 30 seconds door. 

Maar goed, ik ben vast niet de enige die dit doet. Toch? Wie verdwaalt er ook wel eens op Wikipedia?

Wat is het toch met millenials en planten?

Rond 9 uur stap ik het kantoor binnen. Ik gooi mijn tas neer en voordat ik naar het koffieapparaat loop bekijk ik even alle planten. Gaat het wel goed met Bastiaan de pannenkoekplant?

Hmm.

De grond van Harold de palm voelt wat droog. Daar moet ik wat aan doen.

Voor ik het weet loop ik met een knuist vol aarde door het kantoor. Met in mijn andere hand een plantenspuit. ‘’Vind je lekker he?’’ Fluister ik tegen een nietsvermoedende Spin-plant.

Wat is dit toch? Ik besluit het te Googelen. En warempel. Er blijken tal van artikelen hierover te zijn.

‘’In deze tijd waarin alles snel moet, zien millennials het verzorgen van de planten – water geven, knippen, verpotten – als een meditatief moment op de dag.’’

Millennials krijgen dus ook steeds later kinderen. En hebben wel de behoefte om voor iets te zorgen. En tada. Dan koop je maar 45 Musa’s, Monstera’s en Philodendrons.

Geen idee of het bovenstaande waar is. Ik vind planten tof. Ik heb ze thuis én ik heb ze nodig op kantoor.

Plantje kijken, webtekst schrijven, plantje kijken, social media bericht inplannen, plantje kijken. Het werkt voor me.

Weet jij wat het is met millenials en planten? Heb jij de groene vrienden ook nodig?

Neem jij wel eens een baaldag op?

Een verhaal in de Volkskrant van afgelopen weekend zette me aan het denken. Het artikel ging over een docente die les gaf in het voortgezet speciaal onderwijs. Op een dag besloot ze een leerling, die duidelijk totaal geen zin had in de les, een baaldag te geven. Hij moest wel ‘aanwezig’ zijn, maar hoefde de les niet te volgen. 

Lang verhaal kort. 

Die ‘time-out’ beviel goed. Uiteindelijk kregen al haar leerlingen 10 halve baaldagen per jaar. Dat leverde volgens de docenten een bijzondere dynamiek op. Leerlingen konden gewoon even balen, zonder uit te wijden waarom. En toen met het de betreffende docente niet zo goed ging, namen de leerlingen haar les over. Ook zij kreeg een baaldag. 

Ik vond het mooi en herkenbaar. Ik geef mijn zoon al jaren een paar van dit soort dagen. Hij hoeft dan niet naar school en mag even zijn batterij opladen. Sommige mensen hebben dat gewoon af en toe nodig. 

Ik neem komende week alle 10 mijn halve baaldagen in 1x op. 😉 Mijn telefoon gaat op stil en ik ga even relaxen. 

Neem jij wel eens een baaldag op?

Al mijn zintuigen klapperden uit mijn lichaam. Ik ben echt omver geblazen.

Vorige week was ik even vrij. Ik besloot in Nederland te blijven en allemaal gave plekken op te zoeken. Één van die plekken zit verstopt onder de Erasmusbrug: Remastered Experience.

En man. Wat was dat gaaf. Oude meesters zoals van Gogh worden daar tot leven gewekt. Je kan het horen, zien & voelen. Ik had kippenvel tot in mijn tenen. En mijn inspiratie is weer aangevuld tot het dak. 

Na wat crossen door het Brabantse landschap samen met mijn vriendin Tessa. Was het ook tijd om samen met vrienden een aantal daagjes in Den Nul door te brengen. Het moment dat ik het vakantiehuisje binnenstapte, nam mijn IQ direct met 45 punten af. 

Heerlijk is dat hè? Een jaar lang probeer je intelligente dingen te verzinnen. En na 10 minuten met vrienden lig je in een scheur om de meest simpele dingen. Na 3 dagen lachen & dobberen in een veel te grote jacuzzi zijn mijn handen nog steeds rimpelig. 

Anyway. Stoom is afgeblazen. Inspiratie is opgedaan. En ik knal nu weer lekker door. 

En lieve mensen.. Er komt echt zoveel gaafs aan! Van interactieve video’s tot te gekke offline campagnes..

Aaah! Spannend!

En toen lag er opeens een lijk in het schijnsel van een lantaarnpaal. 

Op een hoek van een straat ergens in Delfshaven. En ik was er met mijn cameraploeg net een fractie eerder dan de politie. 

Mijn werk als verslaggever bij RTV Rijnmond was met vlagen superspannend. 

En soms heel heftig. Zoals die nacht in Delfshaven. Ik beken eerlijk. Ik trok wit weg en moest van de cameraman in de auto gaan zitten. 

Ook de zaak rond het meisje van Nulde en de Schiedammer parkmoord (wie geen idee heeft, Google maar) gingen me niet in de koude kleren zitten. 

Gelukkig werd ik door mijn eindredacteur ook vaak gezellig naar de maandelijkse persconferentie in Diergaarde Blijdorp gestuurd. Het was een verademing om een verslag te maken over pasgeboren welpjes en olifantjes. Ook maakte ik tientallen reportages over mensen die ergens boos over waren. Het ging gelukkig niet altijd over moord en doodslag. 

Met pijn in mijn hart stapte ik een aantal jaren geleden over van de journalistiek naar de marketing. 

Ik maakte tot dat moment met een aantal collega’s een geweldig radioprogramma. En wat was dat elke week een feest om te doen! Live radio! Gasten regelen, draaiboek maken, regisseren. Ik vond het geweldig. 

Helaas werd het programma wegbezuinigd en stond ik als freelancer op straat. 

Vervolgens kwam er een marketingklus op mijn pad. Dat leidde uiteindelijk tot @flomenco, en dat is minstens zo leuk als mijn werk als journalist :). We zetten onze eigen koers uit en trekken daarmee steeds vaker mooie klanten aan. 

En het leuke is, ik mag weer heel vaak interviewen. Mijn journalistieke skills komen ook in het marketingvak goed van pas. Maar nu zonder het harde nieuws en alle ellende. 

We zijn nu bijvoorbeeld voor de @hypotheekshop video’s aan het draaien. Ik interview mensen die dankzij de inzet van @lex en zijn collega’s een fijne woning konden kopen. 

Wat maakt jouw werk leuk en/of spannend? 

Uitgeput. Vermoeid. Ik was het. Na elke lunch stortte ik in.

De bekende after lunch dip.

Toen ik nog werkte in loondienst vond ik dit minder erg. Na de lunch een beetje klikken over het wereldwijde web. Een buitensporige gaap hier en daar. En zo kwam ik het dipje wel te boven. Ik noemde dit #schijnwerken

‘’#Schijnwerken: voor de buitenwereld doen alsof je keihard werkt door peinzend en driftig klikkend achter je computer te zitten.’’

Maar nu als ondernemer is #schijnwerken een probleem. Dit betaalt de rekeningen niet. En daarom wil ik energiek en fit zijn. Ook na de lunch!

Dus. De twee Italiaanse bolletjes met kaas zijn geëlimineerd. Gewoon hop, wegwezen. Nooit meer zien. 

En ja. Dit was emotioneel. 

Na het afscheid maakte de veldsla met allerlei groenten erin de intrede. Na de lunch volgt direct een wandeling door het pittoreske Dordrecht. 

En warempel.

Het werkt. Geen dip. En gewoon lekker energiek. Nice.

‘’Je bent wat je eet.’’ Klopt! Ik vink dus voortaan op formulieren ‘Gevulde Salade’ aan. Dit staat onder de hokjes ‘M’, ‘V’, ‘X’. Let er maar eens op.

Zo. Jij hebt nu een heel verhaal doorgeworsteld over mijn levensveranderende eetpatroon. Geinig. 

Heb jij ook eetgewoontes die je werk beïnvloeden? Griesmeelpudding uit het knuistje voor meer inspiratie? Of een cupje administratie-appelmoes?

“Gooi er ook nog maar een dikke marge voor jezelf op richting je klant’’.

Voor projecten werk ik vaak samen met andere partijen. Je kent de gesprekken wel: opdracht doorspreken & de prijs opvragen.

Deze meneer kende ik nog maar net. En hij ging er gemakshalve al vanuit dat ik zoveel mogelijk geld uit de zak van mijn klant wilde kloppen.

Neh. Zo werkt het niet.

Ik wil dat de klant mij betaalt voor ik wat voor de klant doe. En als er een derde partij bij komt. Dan wordt dit 1 op 1 doorberekend. Zónder extra marge van mijn kant erbovenop.

Vind ik normaal. Ik beantwoord voor mezelf altijd de vraag: voeg ik extra waarde toe aan het product?

👉 Ja. Dan breng ik het in rekening.

👉 Nee? Schuif ik het product alleen door? Dan geen extra marge.

Doorgewinterde ondernemers zullen me nu vast & zeker voor gek verklaren. Een passief inkomen uit marges is natuurlijk de droom. Maar niet voor mij.

Dus. Werk ik samen met een cameraman zoals Robin een voice over zoals Bart of een fotograaf zoals Joke? Dan schuif ik de factuur netjes door naar de klant. Geen loze marges. Gewoon lekker transparant.

Ben jij team loze marges? Of ben je team transparant?