Die video op jullie website! Hilarisch!

Op onze Flom & Co. website prijkt sinds onze oprichting in het jaar 2020 een geinige video
Een meesterwerk van onze Milan dat ‘Even in het kort’ heet. 

We krijgen daar vrijwel wekelijks reacties op en die zijn altijd positief. En dat vinden we heel fijn. Omdat het leuk is om complimenten te krijgen, maar ook omdat het precies uitstraalt wie we zijn en wat we doen. 

Ook onze vlogs zijn populair. In eerste instantie vooral bij onszelf, maar nu een volgende aflevering al een hele tijd op zich laat wachten, krijgen we steeds meer vragen waarom het in hemelsnaam zo lang duurt tot er een nieuwe online komt. (Ja, Milan..hoe zit dat?) 

We maken dit soort video’s trouwens ook voor onze klanten. Jessica van Bergeijk durfde het aan en ook van de mannen van UwDigitaleBoekhouder.nl mochten we video’s maken. 

Kunnen we ook minder jolige dingen produceren? Uiteraard. We zijn samen met cameraman Robin Lommerde bezig met het draaien van mooie video’s voor de De Hypotheekshop Dordrecht Stadspolders

Voor de fans :). Vanmiddag rijden we met het bedrijf naar Drenthe. Een soort roadtrip. En dat schreeuwt natuurlijk om een vlog!

Moeten we een gezamenlijke afspraak maken even te stoppen met polls op LinkedIn?

Een maandje ofzo. Want de polls gaan nu vooral over hoe stom polls wel niet zijn.

Ik kan zelf ook geen 2x scrollen zonder een vraag te moeten beantwoorden. Dus ik herken het probleem wel. Ik kom hier voor m’n rust, ja? 

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind polls best leuk! In het begin deed ik vrolijk mee. Ik leerde dingen. Het was interactief. Al met al best geinig. Maar it has gone too far. Tijd voor een interventie.

Blijkbaar vindt het algoritme van LinkedIn polls te gek. Geen wonder dus dat iedereen die zich enigszins bezig houdt met LinkedIn zich eraan waagt. We houden tenslotte allemaal van views, duimpjes en comments. En als je als fanatieke LinkedInner ziet dat zo’n poll werkt, dan doe er nog eentje. Want je wil traffic. Logisch. 

Het resultaat is wel dat er gepolld wordt om het pollen. Ofzoiets. Niet iedere vraag hoeft gesteld te worden. Ze worden gesteld om de traffic. En, lieve mensen, dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. 

Lang verhaal kort: Polls zijn best leuk en een nuttige toevoeging voor LinkedIn. Maar even tranquillo ermee. En daarna alleen nog maar om nuttige vragen te stellen. Iedereen blij.

Uitgeput. Vermoeid. Ik was het. Na elke lunch stortte ik in.

De bekende after lunch dip.

Toen ik nog werkte in loondienst vond ik dit minder erg. Na de lunch een beetje klikken over het wereldwijde web. Een buitensporige gaap hier en daar. En zo kwam ik het dipje wel te boven. Ik noemde dit #schijnwerken

‘’#Schijnwerken: voor de buitenwereld doen alsof je keihard werkt door peinzend en driftig klikkend achter je computer te zitten.’’

Maar nu als ondernemer is #schijnwerken een probleem. Dit betaalt de rekeningen niet. En daarom wil ik energiek en fit zijn. Ook na de lunch!

Dus. De twee Italiaanse bolletjes met kaas zijn geëlimineerd. Gewoon hop, wegwezen. Nooit meer zien. 

En ja. Dit was emotioneel. 

Na het afscheid maakte de veldsla met allerlei groenten erin de intrede. Na de lunch volgt direct een wandeling door het pittoreske Dordrecht. 

En warempel.

Het werkt. Geen dip. En gewoon lekker energiek. Nice.

‘’Je bent wat je eet.’’ Klopt! Ik vink dus voortaan op formulieren ‘Gevulde Salade’ aan. Dit staat onder de hokjes ‘M’, ‘V’, ‘X’. Let er maar eens op.

Zo. Jij hebt nu een heel verhaal doorgeworsteld over mijn levensveranderende eetpatroon. Geinig. 

Heb jij ook eetgewoontes die je werk beïnvloeden? Griesmeelpudding uit het knuistje voor meer inspiratie? Of een cupje administratie-appelmoes?

“Gooi er ook nog maar een dikke marge voor jezelf op richting je klant’’.

Voor projecten werk ik vaak samen met andere partijen. Je kent de gesprekken wel: opdracht doorspreken & de prijs opvragen.

Deze meneer kende ik nog maar net. En hij ging er gemakshalve al vanuit dat ik zoveel mogelijk geld uit de zak van mijn klant wilde kloppen.

Neh. Zo werkt het niet.

Ik wil dat de klant mij betaalt voor ik wat voor de klant doe. En als er een derde partij bij komt. Dan wordt dit 1 op 1 doorberekend. Zónder extra marge van mijn kant erbovenop.

Vind ik normaal. Ik beantwoord voor mezelf altijd de vraag: voeg ik extra waarde toe aan het product?

👉 Ja. Dan breng ik het in rekening.

👉 Nee? Schuif ik het product alleen door? Dan geen extra marge.

Doorgewinterde ondernemers zullen me nu vast & zeker voor gek verklaren. Een passief inkomen uit marges is natuurlijk de droom. Maar niet voor mij.

Dus. Werk ik samen met een cameraman zoals Robin een voice over zoals Bart of een fotograaf zoals Joke? Dan schuif ik de factuur netjes door naar de klant. Geen loze marges. Gewoon lekker transparant.

Ben jij team loze marges? Of ben je team transparant?

Milan en ik zien groen en geel van jaloezie!

We moeten onze Iris namelijk voortaan aanspreken met de titel ‘Koningin van Linkedin’. De horror! 

Haar post van vorige week ging en gaat nog steeds helemaal door het dak. 

Ze is nu van een welverdiende vakantie aan het genieten en ondertussen suddert haar post lekker door. Inmiddels heeft haar verhaal de 3300 likes aangetikt en staan er meer dan 200 commentaren onder. 

Vanaf haar vakantieadres stuurt ze Milan en mij af en toe een screenshot van het aantal views. Dat is al ruim de 100.000 gepasseerd! 

Waar ging haar bijdrage dan over? 

Nou, het was een heel persoonlijk verhaal. Over het feit dat ze vmbo heeft gedaan. En hoe belachelijk ze het vindt dat sommige ouders zich schamen als hun kind dit schooladvies krijgt. Dat haar ouders dat gevoel helemaal niet hadden en Iris kon zijn wie ze was; een net iets te luie leerling die heerlijk gedijde op het vmbo en uiteindelijk een hbo-studie afrondde. 

Een eind-goed, al-goed verhaal. Beginnen met een pijnpunt, je verhaal vertellen en eindigen met een triomf. Dat scoort dus op dit prachtige platform mensen. 

Overigens, om even terug te komen op mijn eerste zin… Milan en ik zijn natuurlijk helemaal niet jaloers. Sterker nog. Ik ben druk met het bouwen van een  kartonnen troon. En Milan is al uren in de weer met wat oude sokken, een gordijn en wat afgekloven kauwgomballen. ‘Het wordt een koninginnenjurk’, roept hij steeds tussendoor met een onmiskenbaar Vlaams accent. 

We gaan het meemaken lieve mensen. Wordt vervolgd. 

VMBO SCHAAMTE?

Ik las vorige week een artikel over een vrouw die zich ervoor schaamde dat haar dochter vmbo advies had gekregen. Zijzelf en de rest van haar familie hadden namelijk het vwo afgerond. De horror, mensen. De horror. 😱
 
Doe normaal zeg. Belachelijk vind ik dat. Ik heb dus vmbo gedaan. Daar schaam ik me totaal niet voor. Mijn leraar in groep 8 zei: Iris is slim. Ze is alleen een beetje lui en ze is geen held met cijfers. Dus het vmbo past beter. Nou mensen, de beste man had me helemaal door. Er was geen woord aan gelogen. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor.
 
Ik heb heel veel lol gehad op het vmbo. En heb daarna mijn mbo en hbo opleidingen versneld gedaan. Ik kon die opleidingen versneld doen omdat ellende als wiskunde, scheikunde en meer van dat soort toestanden achterwege gelaten werden. Gelukkig maar, want het moment dat ik een geodriekhoek moet gebruiken als marketeer is nog steeds niet aangebroken. 
 
Op het mbo en hbo leerde ik over communicatie, marketing, content, social media en alles wat ik nu nog steeds heel interessant vind. En als iets interessant is kost het geen moeite. Of veel minder, in ieder geval. 
 
Gelukkig hebben mijn geweldige ouders zich nooit geschaamd voor mijn vmbo advies. Ze hebben er altijd vertrouwen in gehad dat ik wel op m’n pootjes terecht zou komen. En ik had op de basisschool een leraar die me snapte. Held. Niets om je voor te schamen. 
 
Ik gun ieder kind zo’n leraar. En zulke ouders. Accepteren en doen wat je leuk vindt. Komt vanzelf goed.

Krijg ik een chagrijnige reactie? Dan is het tijd voor eten.

Is er iets ergs aan de hand? Luister, beaam dat het vervelend is & geef vooral GEEN oplossing. 

Zo. Dit is mijn leidraad voor het runnen van een bedrijf met twee vrouwen. En eigenlijk ook het geheim waarom het zo lang botert tussen mij en mijn vriendin. 

Mijn mede-vennoten Iris en Cindy waren gisterochtend in gesprek met Joke Schut. Op de één of andere manier ging het ineens over cyclussen & niet snel daarop volgde: ‘’Hoe is het dan voor Milan om met twee vrouwen te werken?’’

Mijn antwoord: het is top. We lachen veel. We kunnen het nog steeds heel goed met elkaar vinden. En natuurlijk dankzij de onderstaande #lifesavers blijft alles vlekkeloos doorkabbelen:

1. Chagrijnige reactie? Beetje kortaf? Het is tijd voor een tussendoortje. Of voor de lunch. #Hangry is een ding. 

2. Is er hommeles? Worden er problemen op tafel gelegd? Gewoon knikken, luisteren en beamen. En GEEN oplossing geven. Die weten ze zelf al. Ze willen het gewoon kwijt.

Andersom zijn er trouwens ook wat tips:

1. Mannen krijgen zelden complimenten. Geef een man een compliment en je bent eeuwig zijn vriend.

2. Is een man helemaal weg van oude munten verzamelen? Veins een paar minuten interesse. Knik instemmend bij een oude Rijksdaalder dat het cool is & je kan niet meer stuk.

Herkenbaar? 😅

Cindy, je snapt er echt helemaal niks van. Het gaat nooit iets worden tussen jou en wiskunde…

Ik zat in 1 atheneum en werd door mijn leraar wiskunde met een krijtje voor het bord gezet. Op het bord een som die ik moest oplossen. 

En eerlijk, als de bel na 50 minuten niet was gegaan, stond ik er nu nog. 

Natuurlijk haatte ik die man na dit voorval intens. En ik boycotte het vak volledig. Bij een toets schreef ik mijn naam op, wachtte een kwartier, en leverde een leeg papier in. En dus kreeg ik telkens een 1. Dikke prima vond ik het. Ik was niet van plan om ooit nog energie in dat vak te steken. 

En dat heb ik ook nooit meer gedaan. Mijn kwaliteiten liggen niet bij dingen met cijfers :). 

Ik zie op de socials vaak verhalen van mensen die heel trots het tegendeel bewijzen van mensen die niet in hen geloofden. ‘Mijn leraar in groep 5 vond me een minkukel en nu ben ik professor’, ‘mijn kleuterjuf lachte om mijn tekeningen en nu ben ik kunstenaar’. Als een soort dikke middelvinger. Heb je de weg naar succes dan afgelegd voor jezelf of wilde je vooral je punt maken? 

Ik had geen behoefte om mijn punt te maken. Ik ben gaan doen waar ik wel goed in was en ben journalist geworden (of tegenwoordig beter bekend als tuig van de richel). 

Mijn leraar wiskunde had gewoon 100% gelijk. Het is nooit wat geworden tussen mij en het vak wiskunde. 

Waar liggen jouw kwaliteiten? Of juist niet ;).

Wat vind jij ervan als mensen in een connectie verzoek meteen iets aan je willen verkopen?


Ik ben een groot voorstander van een breed netwerk. Dus nieuwe connecties accepteer ik met liefde. Elkaars netwerk versterken. Leuke nieuwe berichten in m’n tijdijn. Feest! Maar als iemand me in een connectieverzoek meteen een verkooppraatje over IT-solutions door m’n strot duwt. Nou. Daar maak je me dus niet blij mee. Dat is een klein beetje omdat IT-solutions me niet zoveel interesseren. Maar vooral omdat ik denk: Ho ho ho (zonder de kerstmanvibes). Even rustig! 


Marketingtechnisch is het compleet onlogisch. Want het duurt gemiddeld 7 tot 10 contactmomenten voor mensen overgaan tot aankoop. Er is geen vezel in mijn lijf die na zo’n berichtje denkt: Natuurlijk, mens van wie ik nog nooit gehoord heb. Ik ga bij jou mijn IT regelen.

 Als connecties leuke en interessante content posten, krijg ik er een goed gevoel bij. En ben ik eerder geneigd om ze te leren kennen en zaken met ze te doen. We lopen die 7 tot 10 contactmomenten door en dan kijken we of we iets voor elkaar kunnen betekenen. 
 
Ik klik die verkoop verzoeken dus weg. Want ik wil de IT oplossingen niet. En ik zie dan ook geen waarde in de connectie. 
 
Maar ik ben heel benieuwd wat jij doet als je zo’n verzoek krijgt? Zie jij de waarde wel?